ظرفیت یک ابزار یا قطعه ای از تجهیزات برای متوقف کردن یا محدود کردن انفجارهای درون آن، به حداقل رساندن هرگونه آسیب به اطراف آن، به عنوان "ضد انفجار" نامیده می شود. در صنایعی که گازها، بخارات یا سایر مواد شیمیایی فرار قابل اشتعال وجود دارد، طراحی و ساخت ضد انفجار بسیار مهم است زیرا حتی جرقه کوچک ممکن است منجر به انفجار و آسیب قابل توجهی شود.
یک سازمان استاندارد تایید شده، مانند UL یا ATEX، باید تجهیزات را آزمایش و تایید کند تا بتوان آن را ضد انفجار نامید. به طور کلی بر اساس احتمال و شدت تهدید انفجاری، این سازمان ها تجهیزات را به چند دسته حفاظت در برابر انفجار تقسیم می کنند. تجهیزات کلاس II در مناطق حاوی گرد و غبار قابل اشتعال استفاده می شود، در حالی که تجهیزات کلاس I برای استفاده در شرایطی که ممکن است گازها یا بخارات قابل اشتعال وجود داشته باشد در نظر گرفته شده است.
به منظور دریافت گواهی به عنوان مقاوم در برابر انفجار، تجهیزات باید از دستورالعمل ها و الزامات ایمنی سختگیرانه پیروی کنند. این مستلزم محدود کردن مقدار انرژی الکتریکی است که ممکن است دستگاه آزاد کند و از موادی استفاده کند که فشار و دماهای بالا را تحمل کنند. برای جلوگیری از خروج جرقه یا قوس، تمام سیمکشیها و اجزای الکتریکی نیز باید محصور و محافظ شوند.
سیستمهای تهویه، وسایل روشنایی، سوئیچها، کنترلکنندهها و موتورها نمونههای معمولی از تجهیزاتی هستند که ضد انفجار هستند. با جلوگیری از جرقه یا شعله هر نوع از مشتعل شدن مواد شیمیایی انفجاری، این دستگاه ها به کاهش خطر تصادف کمک می کنند و از تجهیزات و پرسنل مجاور محافظت می کنند.
جدا از کاربردهای عملی، دستگاه های ضد انفجار توسط چارچوب های قانونی و مقررات داخلی و جهانی الزامی هستند. بسته به اینکه تخلف چقدر جدی بوده است، نقض این قوانین ممکن است منجر به مجازات های شدید یا حتی اقدامات قانونی شود.
به طور کلی، ضد انفجار یک جزء ضروری در بسیاری از مشاغل است که ممکن است مواد شیمیایی خطرناک را کنترل کنند. این بخشها ممکن است از کارمندان و محیطزیست محافظت کنند و در عین حال به هنجارها و قوانین ایمنی نیز پایبند باشند و اطمینان حاصل کنند که تجهیزات آنها میتوانند انفجار را دربر گرفته و از آن جلوگیری کنند.
