دسته بندی های ایمنی، که توسط کد ملی برق (NEC) مشخص شده است، ویژگی های حفاظتی تجهیزات مختلف را در رابطه با مواد شیمیایی یا شرایط خاص قابل احتراق مشخص می کند.
طبقه بندی که ضد انفجار است چیست؟
تجهیزات مورد استفاده در محل کار قابل اشتعال بر اساس ضد انفجار طبقه بندی یا گروه بندی می شوند. دسته بندی های ایمنی، که توسط کد ملی برق (NEC) مشخص شده است، ویژگی های حفاظتی تجهیزات مختلف را در رابطه با مواد شیمیایی یا شرایط خاص قابل احتراق مشخص می کند.
طبقه بندی برای مقاومت در برابر انفجار
• کلاس I: شرایط قابل احتراق زمانی که گازها و/یا بخارات قابل اشتعال کافی برای ایجاد اشتعال وجود دارد.
• کلاس II: مناطق قابل احتراق با غلظت قابل توجهی از گرد و غبار رسانا و/یا قابل اشتعال که می تواند باعث اشتعال شود.
• کلاس III: شرایط قابل اشتعال با الیاف قابل اشتعال یا پروازهای کافی برای ایجاد اشتعال.
بخش یک و دو
Division 1 و Division 2 تقسیم بندی های احتمالی برای این کلاس ها هستند. تاسیسات درجه بندی شده در بخش 1 مکانی است که در آن ترکیبات قابل احتراق ممکن است به طور مداوم در طول فعالیت های معمول در هوا وجود داشته باشد (از اصطلاح "ضد انفجار" استفاده می شود).
تأسیساتی که مایعات یا گازهای قابل اشتعال را در جایی که ممکن است در حین عملیات وجود داشته باشند، پردازش، پردازش یا مصرف می کنند، به عنوان تأسیسات دارای رتبه بندی بخش 2 طبقه بندی می شوند (گاهی اوقات به عنوان مکان های خطرناک شناخته می شوند).
گروه ها
دستههای ضد انفجار ممکن است شامل گروهها علاوه بر رتبهبندیهای کلاس I، II، و III و رتبهبندیهای بخش 1 و بخش 2 باشند.
- استیلن در گروه A قرار دارد.
- هیدروژن در گروه B قرار دارد.
• گروه C: بخارات اتیلن و اتیل اتر
• گروه D: الکل، بوتان، بنزول و بنزین
• گروه E: منیزیم و گرد و غبار فلزی
• گروه F: کربن سیاه و زغال سنگ
• گروه G: غلات و نشاسته آرد
اگر کلاس و گروه یکسان هستند، یک مورد رتبه بندی شده بخش 1 ممکن است در منطقه رتبه بندی شده بخش 2 استفاده شود، اما نه برعکس. NEC و OSHA بر ایالات متحده قدرت دارند، بنابراین دسته بندی های ضد انفجار در اینجا نیز معتبر هستند. مقررات ایمنی محلی، مانند الزامات ATEX/IECEx، باید در سایت های خارج از کشور رعایت شود.
